سلام خدا، خدایا کمکم کن، و بگذار کسی شوم که باید بشوم،

خسته ام از حسرت،

خسته ام از تنهایی هایم...

خسته ام،

خسته ام از دنیایی که طبق میل همه است جز من...

من، خیلی خیلی خیلی خسته ام

خدایا

تمام حسرتم شده که لاغر بشوم...

مگر نمیشود؟

که یک اراده به من بدهی که بتوانم...

خدایا, منتظرم...

منتظر اینکه دلم آرام شود...

خدایا, دلم حسرت دارد.

تنهایی خسته ام کرده

مدت زیادی است دیگر اینجا نمینویسم,

موهایم سفید شده,

خودم را درگیر دنیا کرده ام , که خیال نبودنت عذابم ندهد ...

ولی حسرت میکشم, هنوز هم.

هنوز هم که دخترک زیبا و تراشیده ای را میبینم حسرت میکشم, آه میکشم,

خدایا,

بسم نیست این زندگی نفرین شده؟

دعا کنم, آخر چقدر؟

ای کاش تنی نبود ,

تنی نبود ,

که بهانه یآغوشت را بگیرد!

آغوشی که نیست و باید باشد !

عذاب من این است...

اویی که باید باشد, نیست!

وگرنه این همه آدم هست.

من هم درس میخوانم

نماز هم

خسته هم میشوم

سرم هم درد میگیرد

تنها هم میشوم

ولی چرا؛

چرا بخاطر بزرگی سلولهای چربی بدنم...

چرا؟